Back to all articlesهوش مصنوعی و عامل‌ها

چگونه یک عامل گفت­وگویی هوش مصنوعی بسازیم: نقشه راه عملی

ساخت عامل گفت­وگویی هوش مصنوعی ترسناک به نظر می­رسد، اما بیشتر پروژه­هایی که شکست می­خورند، به دلیل واحدی قابل­پیش­گیری شکست می­خورند: خیلی گسترده شروع می­کنند. عامل مفید کاری محدود را خوب انجام می­دهد. این نقشه راه به تصمیم­هایی می­پردازد که اهمیت دارند، به ترتیبی که باید اتخاذ شوند.

گام 1: یک هدف محدود تعریف کنید

با یک جمله شروع کنید که توصیف کند موفقیت چگونه به نظر می­رسد. «کمک به کاربران برای برنامه­ریزی مجدد قرارهایشان» هدف خوبی است. «یک دستیار مفید هوش مصنوعی بودن» خوب نیست — هیچ معیاری برای آزمایش در اختیارتان قرار نمی­دهد.

هدف خوب مشخص، قابل­بررسی و محدود است. از خود بپرسید: اگر عامل این کار را به طور کامل انجام دهد، چگونه متوجه می­شوم؟ آن پاسخ به معیار موفقیت و مجموعه آزمون­های شما تبدیل می­شود.

گام 2: مشخص کنید عامل چه می­تواند و چه نمی­تواند انجام دهد

اقداماتی را که عامل مجاز به انجام آن­هاست بنویسید و سختگیر باشید. اگر فقط نیاز دارد یک تقویم را بخواند، به او دسترسی نوشتن ندهید. هر مجوز اضافی، راه تازه­ای برای به مشکل خوردن است.

همچنین مشخص کنید کدام اقدامات به تأیید انسان نیاز دارند. ارسال ایمیل، خرج پول یا حذف داده­ها معمولاً ارزش یک مرحله تأیید را دارند، به­ویژه در ابتدا.

گام 3: ابزارهای مناسب به آن بدهید

عامل تنها به اندازه ابزارهایی که می­تواند به آن­ها دسترسی پیدا کند توانمند است. با کوچک­ترین مجموعه­ای شروع کنید که می­تواند هدف را محقق کند:

  • یک ابزار جستجو یا یافتن اطلاعات.
  • یک ابزار نوشتن برای تنها اقدامی که عامل باید انجام دهد.
  • راهی برای بررسی نتیجه آن اقدام.

در برابر افزودن ابزار «در صورتی که مفید واقع شوند» مقاومت کنید. هر ابزار اضافی، دامنه کارهایی را که عامل ممکن است امتحان کند گسترش می­دهد و رفتار او را سخت­تر برای پیش­بینی می­کند.

گام 4: دستورالعمل­های واضح بنویسید

پرامپت سیستم شما، شرح وظیفه عامل است. دستورالعمل­های خوب شامل موارد زیراند:

  • هدف به عبارات مشخص.
  • محدودیت­ها — آنچه نباید انجام دهد.
  • ابزارهای موجود و زمان استفاده از هر کدام.
  • خروجی مورد انتظار، از جمله نحوه گزارش پس­دادن.
  • رفتار در صورت شکست — زمانی که نمی­تواند وظیفه را به اتمام برساند، چه کند.

در مورد عدم قطعیت صریح باشید. به عامل بگویید به جای حدس زدن بگوید «نتوانستم آن را تأیید کنم». دستورالعمل­های مبهم، حدس­هایی با اطمینان کامل ایجاد می­کنند.

گام 5: حافظه را آگاهانه اضافه کنید

تصمیم بگیرید عامل چه چیزی را درون یک وظیفه و میان وظایف باید به خاطر بسپارد. برای بیشتر نسخه­های اولیه، حافظه کاری — گفت­وگو و برنامه جاری — کافی است. حافظه بلندمدت را تنها زمانی اضافه کنید که کاربرد مشخصی برای آن دارید، و آن را قابل­بازرسی کنید تا بتوانید ببینید چه چیزی ذخیره شده است.

گام 6: حلقه اقدام–مشاهده–تنظیم را بسازید

هسته عامل یک پاسخ واحد نیست، بلکه یک حلقه است:

  1. به وضعیت جاری و هدف نگاه کنید.
  2. اقدام بعدی را تعیین کنید.
  3. آن را با استفاده از ابزاری انجام دهید.
  4. نتیجه را مشاهده کنید.
  5. تصمیم بگیرید که ادامه دهید، دوباره تلاش کنید یا متوقف شوید.

اطمینان حاصل کنید طراحی­تان شامل شرط توقف و حداکثر تعداد مراحل است، تا عامل گیر کرده نتواند بی­پایان ادامه دهد و هزینه­ها را بالا ببرد.

گام 7: شکست­ها را آزمایش کنید، نه فقط مسیر سالم

بیشتر تلاش­تان باید صرف موارد حاشیه­ای شود. آزمایش کنید وقتی چه اتفاقی می­افتد که:

  • ابزاری خطا یا نتیجه خالی بازمی­گرداند.
  • کاربر درخواست مبهم یا ناقصی می­دهد.
  • دو اقدام ممکن با هم در تضاداند.
  • عامل اطلاعات مورد نیازش را ندارد.
  • اقدامی به طور جزئی موفق می­شود.

کل مسیر عامل — توالی تصمیم­ها و فراخوانی­های ابزارها — را دنبال کنید، نه فقط پاسخ نهایی را. باگ­ها معمولاً در مراحل میانی زندگی می­کنند.

گام 8: محافظ­ها و ثبت وقایع را اضافه کنید

پیش از رسیدن کاربران واقعی، تدابیر حفاظتی قرار دهید:

  • مجوزها را به حداقل لازم محدود کنید.
  • برای اقدامات غیرقابل­بازگشت تأیید بگیرید.
  • هر اقدام و نتیجه­اش را ثبت کنید تا بتوانید وقایع را بازسازی کنید.
  • راه واضحی به کاربران بدهید تا ببینند عامل چه کرده و آن را لغو کنند.

ثبت وقایع خوب، «عامل عجیب رفتار کرد» را به یک رویداد مشخص و قابل­رفع تبدیل می­کند.

گام 9: کوچک شروع کنید، سپس گسترش دهید

نخست نسخه محدود را ارائه کنید. ببینید در عمل چگونه از آن استفاده می­شود، شکست­ها را جمع­آوری کنید و یک چیز را در هر بار بهبود دهید. تنها زمانی ابزار یا قابلیت تازه­ای اضافه کنید که استفاده واقعی نیاز مشخصی را نشان دهد. عامل­هایی که از بازخورد واقعی رشد می­کنند، معمولاً مفیدتر از عامل­هایی­اند که یک­جا طراحی شده­اند.

سخن پایانی

عامل گفت­وگویی خوب کمتر به مدل هوشمند و بیشتر به طراحی منضبط بستگی دارد: یک هدف واضح، ابزارهای محدود، دستورالعمل­های صریح، حلقه اقدام قابل­اعتماد و آزمایش کامل موارد شکست. دامنه را کوچک و محافظ­ها را محکم نگه دارید، و چیزی خواهید ساخت که واقعاً کمک می­کند — نه یک نمایش چشمگیر که در استفاده واقعی از هم می­پاشد.

Get Ball — Ball

Get Ball

Reading in English? Switch language in the menu.